...nie ruszam sie z miejsca bez Kocyka.
Na skutek serii chemicznych reakcji, zaistnialych w moim mozgu, spedzilam niedziele wpatrzona w gwozdz w scianie. W plakat, ktory od szesciu lat zdobi moje sypialnie w kolejnych domach. W skrawek pajeczyny, powiewajacy w przeciagu.
Kocyk przesiakl przeklenstwami, lzami, rozlana herbata.

Nie mam juz na to sily.

Od początku wydawało mi się, że kolejne pożegnanie nie będzie miało sensu. Po co katować się widokiem spakowanych toreb, plecakow, walizek? 2 lata wspomnień wypełniły niewielkiego wiśniowego Renaulta, z kierownicą po niewłaściwej stronie. A jednak zrobiłam to (sobie) i o 2 po południu zaparkowałam rower przed domem, który kiedyś był moim.

Powinnam dawno przyzwyczaić się, że w miasteczku C. rotacja nigdy nie ustaje. To nie jest miejsce, gdzie zapuszcza się korzenie, a sąsiedzi i przyjaciele są na całe życie. Nie wszyscy, tak jak ja, dają się oczarować bajkowym uliczkom i nieustającemu gwarowi młodych głosów. Dani poszukuje czegoś innego, czego ani ja, ani miasteczko C., nie jesteśmy w stanie Mu zapewnić.

Tym razem wszystko odbyło się bez komplikacji. Lubię myśleć, że to mój wiek i doświadczenie pozwoliły mi bezboleśnie przetrwać moment pożegnania. Prawda jest jednak taka, że podobnie jak w wielu innych sytuacjach, w głębi duszy nie wierzę w tę rzeczywistość. Przez lata nauczyłam się budować w wyobraźni rzeczywistość równoległą, w ktorej wszystko przebiega po mojej myśli, a wszelkie niepowodzenia są tylko tymczasowe i w gruncie rzeczy zbliżają mnie do zaplanowanego przeze mnie celu. Za każdym razem, kiedy coś dzieje się nie po mojej myśli, zamiast zaakceptować taki obrót zdarzeń, ja czekam aż wszystko wróci do uprzedniego porządku - zaczynam żyć i zachowywać się w sposób, jakby było to tylko przejściowe nieporozumienie.

Tych kilka linijek, które wypłynęły spod moich palców, jest jedynym śladem pozostałości zdrowego rozsądku. Już za kilka minut, strumień racjonalych myśli ustąpi rzece Jeśli-może-gdyby-tylko.

Nie Del, przestań się łudzić, On wyjechał, żeby już nie wrócić.

Zastraszająca ilość kafeiny pozwala myśleć, że akrobacje, zlokalizowane gdzieś we wnętrzu klatki piersiowej, nie mają żadnego związku z otrzymaną wiadomością.

Czas na spacer.

Chcialabym jak dawniej obrocic w zart kolejna porazke, ale nie przychodza mi do glowy zadne zabawne slowa. Moze to tylko kwestia czasu i cierpliwosci. I cwiczen.

Dani za kilka dni ulotni sie z miasteczka C., aby powrocic w szeroko otwarte ramiona (i nie tylko) swojej Lucii. Cale szczescie, ze przez te wszystkie miesiace trzymalam go na dystans, nieprzekraczalny dzieki stezeniu nieufnosci.
Co z tego, ze Dani mimo wszystko WIE? Juz wkrotce nie bedzie mialo to zadnego znaczenia.

... ktos wynalazl Klientow?

Miesiac w Brazylii, tydzien w Polsce, minely predko, jak zaledwie 2 dni w miasteczku C.
Po wakacjach pozostaly mi zdjecia, chaos w mieszkaniu i klucie w sercu.
Przede mna 7 miesiecy bezustannej harowki i oczekiwania.
Panna Del, mistrzyni w stawianiu zycia, swojego i innych, na glowie.

:o)

Miejsce: Pokoj Trzech Gracji
Osoby: Wil, Zosia, Delcia (Trzy Gracje)


Zosia (przebierajac sie do snu; zostala jej juz tylko bielizna...): Zobacz Wil, kupilam sobie takie niewidzialne majtki!
Wil (z zainteresowaniem rozgladajac sie po pokoju): Gdzie?!
Delcia (chichoczac): Widzisz jakie dobre!

Pierwsza godzina - Niedzwiedz spi.
Zarazilam Niedzwiedzia spaniem w srodku dnia. Bez polgodzinnej drzemki w okolicach poznego obiadu, robi sie z lekka naburmuszony i predzej traci cierpliwosc. Wtedy najchetniej skacze Mu po glowie.

Druga godzina - Niedzwiedz chrapie.
Ma krzywa przegrode nosowa i najmniejsze na calym swiecie dziurki w nosie. Kupilam juz sobie zatyczki do uszu, ale te z gabki nie moga sie nawet rownac z glusiowatymi. Czasami, kiedy nie moge spac, leciutko, palcem wskazujacym i kciukiem zamykam Mu usta. Otwiera na chwile oczy i mamrocze przeprosiny w swoim jezyku. Jeszcze nigdy nie widzialam, zeby ktos tak szybko zapadal w sen.

Trzecia godzina - Niedzwiedz lapie.
Kiedy wreszcie przebudzi sie na dobre, bedzie domagal sie uwagi. Nie wypusci mnie z objec przez 10 minut, zupelnie jakby wlasnie wrocil z dalekiej podrozy. A potem znow bedzie soba. Tak lubie.